دویچه‏وله: آقای نجفی، از وقتی که به آلمان آمده‏اید، تا به‏حال چند آلبوم منتشر کرده‏اید. اگر نگاهی اجمالی و کوتاه بیاندازیم، به چه موضوعاتی در این آلبوم‏ها پرداخته‏اید؟ و این‌که این موضوعات یا به عبارتی مشغله‏های ذهنی شما در چه مسیری تغییر کرده‏اند؟

شاهین نجفی: موضوعاتی که ما به آن می‏پرداختیم، مسائل روز ایران، یعنی مسائل اجتماعی، مسائل سیاسی، فقر، اعتیاد، زن‏ستیزی، اشاره به حقوق زنان و در نهایت حقوق انسانی هر انسان و… بوده. در واقع، آن‏چه در ایران دارد اتفاق می‏افتد. الان هم به همین ترتیب است. البته در آلبوم "هیچ هیچ هیچ" مقداری قضیه‏ شاعرانه شد و سعی کردیم بار شعری قضیه و تغزلی بودن آن بیشتر بشود، ولی همان نگاه، حالا مقداری پنهان‏تر وجود داشته است.
بحث دیگری هم که بوده، کسانی که کارهای مرا گوش می‏کنند، می‏دانند که من یک آدم ضددین نیستم، ولی نظرات خودم را نسبت به مذهب دارم و بدون این‏که قرار باشد به اعتقاد کسی توهین بشود، نظر خودم را می‏گویم. این اظهار نظر ممکن است گاهی آمیخته با نوعی از خشم باشد، یا ممکن است نوعی از غم و ملانکولیک بودن در آن باشد و خیلی اوقات هم با طنز همراه باشد. اما به هیچ عنوان ربطی به توهین و بی‏احترامی ندارد.

مسئله همین‏جاست. من به پاسخ خود شما برمی‏گردم. مضمون ترانه‏های شما همیشه انتقادی و سیاسی- اجتماعی بوده، اما آیا برای موضوعاتی که به آن می‏پردازید، خط قرمزی هم قائل هستید؟ پرداختن به مضامین مشخصی برای شما تابو هست؟

خط قرمز برای من چیزهایی است که اتفاقاً ممکن است در جامعه‏ی ایرانی رعایت نشود. مثلاً این‏که شما از زن به عنوان یک ابزار جنسی در کارتان استفاده کنید، یا ترویج مواد مخدر، یا قوم‏ستیزی و این‏که نژادی را به عنوان نژاد برتر معرفی کنید و یا بخواهید به آن افتخار کنید یا بحث توهین مشخص و فحاشی به ادیان و این‏که بخواهید آنها را جریحه‏دار کنید…